اين موضوع در اسلام به قدرى با اهميت تلقى شده است كه از آن بهعنوان محكمترين دستگيره ايمان ياد شده است. روزى رسول اكرم(ص)به ياران خود فرمود «اى عرى الايمان اوثق؟ كدام يك ازدستگيرههاى ايمان محكمتر است؟ عرض كردند خدا و رسولش بهترمىدانند. بعضى از آنها گفتند نماز و بعضى زكات و بعضى روزه و بعضى حج وعمره و بعضى جهاد. حضرت فرمود آنچه را كه گفتيد همه آنها مهمو داراى فضيلت است، ولى آنها محكمترين دستگيره ايمان نيستند،بلكه محكمترين دستگيره ايمان عبارت است از دوست داشتن براىخدا و دشمن داشتن براى خدا. دوستى با دوستان خدا و دشمنى بادشمنان خدا در قرآن مجيد اين نوع افراد به نام «حزبالله» معرفى شدهاند و در سوره مجادله مىخوانيم (لا تجد قوما يومنون بالله و اليومالاخر يوادون من حاد الله و رسوله و لو كانوا آباءهم اوابناءهم او اخوانهم او عشيرتهم اولئك كتب فى قلوبهم الايمان وايدهم بروح منه و يدخلهم جنات تجرى من تحتها الانهار خالدينفيها رضى الله عنهم و رضوا عنه اولئك حزب الله الا ان حزب اللههم المفلحون) (2) . «هيچ قومى را كه ايمان به خدا و روزرستاخيز دارند، نمىيابى كه با دشمنان خدا و رسولش دوستى كندهرچند پدران يا فرزندان يا برادران يا خويشاوندانشان باشند،آنان كسانى هستند كه خدا ايمان را بر صفحه دلهايشان نوشته وبا روحى از ناحيه خودش، آنها را تقويت فرموده و آنها را درباغهايى از بهشت وارد مىكند كه نهرها از زير (درختانش) جارىاست. جاودانه در آن مىمانند، خدا از آنها خشنود است و آناننيز از خدا خشنودند، آنها «حزبالله»اند بدانيد «حزبالله»پيروزان و رستگارانند». امام صادق(ع) مىفرمايد من احب لله و ابغض لله و اعطى لله فهو ممن كمل ايمانه» هر كه براى خدا دوست دارد و براى خدا دشمن دارد و براى خداعطا كند، از كسانى است كه ايمانش كامل است رسول خدا(ص) فرمود «ود المومن للمومن فى الله من اعظم شعب الايمان الا ومن احب فى الله و ابغض فى الله و اعطى فى الله و منع فى اللهفهو من اصفياء الله» دوستى مومن با مومن براى خدا از بزرگترين شعبههاى ايمان استآگاه باشيد هر كه براى خدا دوست داشته باشد و براى خدا دشمنداشته باشد و در راه خدا عطا و منع كند، او از جمله برگزيدگانخداست از امام صادق(ع) روايتشده است كه فرمود ان المتحابين فى الله يوم القيامه على منابر من نور قد اضاءنور وجوههم و نور اجسادهم و نور منابرهم كل شى حتى يعرفوا بهفيقال هولاء المتحابين فى الله كسانى كه براى خدا با يكديگر دوستى مىكنند، روز قيامتبرمنبرهاى نور مىباشند، نور چهره و نور بدن و نور منبرهايشانهمه چيز را روشن كند، تا آنجا كه به آن معرفى شوند و گفته شوداينان كسانى هستند كه يكديگر را براى خدا دوست داشتند امام سجاد(ع) مىفرمايد چون خدا خلق اولين و آخرين را جمع نمايد، منادى ندا كند كهكجايند كسانى كه يكديگر را از براى خدا دوست داشتند؟ گروهى ازمردم برخيزند به آنها گفته شود بدون حساب وارد بهشتشويد. فرشتگان به آنها برخورند و گويند به كجا مىرويد؟ گويند بهبهشت. گويند شما چه صنفى از مردم هستيد؟ گويند ما دوستىكنانبراى خدائيم، گويند اعمال شما چه بود؟ گويند براى خدا دوستىمىكرديم و براى خدا دشمنى مىورزيديم. گويند چه خوبست پاداشاهل عمل را» انسان هر كه را دوستبدارد با آن محشور مىشود و چون محبتانسان را سرانجام با محبوب خود همشكل و همرنگ مىسازد و همچوندستگاه خودكارى، خود به خود اوصاف محبوب را به محب انتقالمىدهد لذا انسان مىتواند خصيتخود را با حب و بغضى كه بهديگران دارد، بيازمايد هرگاه افراد پاك و صالح را دوستبداردخود مرد پاك و شايستهاى است و اگر افراد آلوده و ناپاك رادوستبدارد، پيداست كه او نيز از سنخ همان است. |
