اخلاق دانشجویی

اهميت و ضرورت

اهميت علم و علم آموزي، از ديدگاه اسلام، به قدري واضح است كه نيازي به توضيح ندارد. نخستين آياتي كه بر پيامبر اكرم نازل شد، بهترين دليل بر جايگاه ويژه تعليم و تعلم در اسلام است.                  

“اقرأ باسم ربك الذي خلق، خلق الانسان من علق، اقرأ و ربك الاكرم، الذي علم بالقلم، علم الانسان ما لم يعلم. ”

بر همين اساس است كه پيامبر اكرم وقتي دو گروه را در مسجد مشاهده كردند. گروهي كه مشغول عبادت بودند و گروهي كه مشغول مذاكره و مباحثه علمي، رفتن به نزد گروه دوم را بر پيوستن به جمع عبادت كنندگان ترجيح داده و درباره اين رفتار خود فرمودند:

“باالتعليم ارسلت، من براي تعليم فرستاده شده ام. “

همچنين حديث “اطلبوا العلم من المهد الي اللحد. زگهواره تا گور دانش بجوي ” محدوديت زماني را براي تحصيل علم از ميان بر مي دارد، بر اساس حديث “اطلبوالعلم ولو بالصين؛ دانش را بياموزيد هر چند در چين باشد. ” دانسته مي شود كه طلب علم، وظيفه اي است كه ، از نظر اسلام ، جا و مكان خاصي نمي شناسد. و احاديثي مانند “الحكمه ضاله المومن فخذ الحكمه ولو من اهل النفاق؛ حكمت گمشده مومن است پس آن را فرا گيريد هر چند در دست منافق باشد. ” يا “كلمه الحكمه ضاله المومن فحيث وجدها فهو احق بها؛ كلمه حكمت گمشده مومن است پس در هر جا كه آن را بيابد، به آن سزاوارتر است. “محدوديت از حيث معلم را نفي مي كند.  

دانش اندوزي و پارسايي

در اياتي از قران كريم تصريح شده كه جز پارسايان متذكر نمي شوند(غافر/13) وخداوند به تقواپيشگان معيار شناخت حق ازباطل را عطا ميكند (انفال/29) منظور ازاين ايات چيست ؟ ايا اين بدان معناست كه علم اموزي كافران وبي تقوايان ازنظر قران بيهوده وبي نتيجه است ؟ پارسايي چه نقشي درتعليم وتحصيل معرفت و دانش حقيقي دارد كه دانش اندوزي ناپارسايان راه به جايي نمي برد؟