جایگاه انواع هوش در موفقیت مدیران در عرصه جهانی ( با تاکید بر نقش هوش فرهنگی )

مقدمه

پديده “جهاني سازي” در عصر حاضر ، با حذف فاصله ها و از ميان برداشتن مرزها، به ظاهر جهاني كوچكتر و مسطح تر ايجاد كرده است .

برخي از صاحب نظران بر اين اعتقادند كه جهاني شدن ، تمايزات فرهنگي را از بين مي برد و جهان به سمت يكپارچگي فرهنگي پيش مي رود .

اما عده اي ديگر بر اين اعتقادند كه كم رنگ شدن مرزهاي جغرافيايي نه تنها تفاوتهاي فرهنگي بين مليتها را كم نمي كند بلكه حتي به شكلي پررنگ تر نمايان خواهد شد .

تاييد نظريه دوم به همراه خود قابليتي جديد را براي كاركنان و مديران  مطرح مي كند . اين قابليت ”هوش فرهنگي“ نام مي گيرد.

در گذشته داشتن هوش شناختی (IQ) بالا را به عنوان یکی از ویژگی های مهم شخصیتی رهبران بر می شمردند و آن را عاملی مهم در توفیق رهبران می دانستند . اما با گسترش نگرش سازمان به مثابه یک سیستم اجتماعی که سازمانها را مجموعه ای از انسانها با روابط اجتماعی متقابل می بیند ،  هوش اجتماعی و سپس هوش هیجانی به عنوان قابلیتهای موردنیاز مدیران مطرح شد.

هوش هیجانی یکی از عوامل توسعه استراتژیک منابع انسانی محسوب می گردد ( Stein , 2000 ) . یک رهبر برای موفقیت باید دارای هوش هیجانی بالایی باشد . اما در  اختیارداشتن این هوش تنها در حوزه مرزهای ملی کفایت می کند ؛ چرا که در تعاملات بین اللملی ، تفاوتهای فرهنگی نقش پررنگی در ارتباطات پیدا می کنند . هیجانات ، احساسات و رفتارهای کلامی و غیر کلامی در یک جمع برای همه معنای ثابت و مشترکی ندارد . بنابراین در اینجا هوشی فراتر از هوش هیجانی لازم است . این هوش را “هوش فرهنگی” می نامیم .