طرح مرمت و احیای بافتهای تاریخی

استان مازندران

1-1:موقعيت استان مازندران

استان مازندران يكي از استانهاي شمالي ايران است. اين استان از شمال به درياي مازندران ، از شرق به گلستان ، از غرب به گيلان و از جنوب به سلسله جبال البرز محدود مي شود. گرگان و دشت بخشي از اين استان بود كه با نام استان گلستان از اين محدوده جغرافيايي جدا شده است. مازندران قطب كشاورزي است و زمين هاي آن استعداد قابل توجهي براي كشت انواع محصولات دارد. از سلسله جبال البرز رشته كوههاي متعدد ورودخانه هاي پر آب به سوي درياي مازندران جاري است. مركز استان شهرستان ساري و در برگيرندشهرستانهاي نكا ، جويبار ، سوادكوه ، محمودآباد،  رامسر، تنكابن، نوشهر و چالوس ، نور ، بابلسر ، آمل ، بابل ، قائمشهر ،بهشهر و گلوگاه است.

مشخصات گروههاي اصلي ساكن در شهر عبارتند از :

آملي :

اين طائفه عمدتاً بازمانده ساكنان اصلي شهر آمل هستند كه خود به 12 گروه كوچكتر مانند رودگر، كاردگر، و …. تقسيم شده‌اند. اين طائفه به دليل برخورداري از تحصيلات داراي تحرك اجتماعي قابل ملاحظه‌اي در سطح شهر بوده‌اند (كاردگر محله).

نياكي :‌

نام اين طائفه منسوب به روستاي نياك لاريجان است كه بيشتر به خريد و فروش برنج مشغولند (نياكي محله).شاهاندشتي :‌

اين طائفه منسوب به روستاي شاهاندشت است كه بيشتر به خريد و فروش برنج مشغولند (شاهاندشتي محله).

موقعیت جغرافیایی بافت

کاربری های موجود در بافت قدیم از نظر نوع عملکرد به دو قسمت تقسیم می شوند:

الف – کاربریهای محله ای نظیر دبستانها ، واحدهای تجاری و خدماتی مستقر در مراکز نواحی ، پارکهای محله ای و غیره

ب – کاربریهای که دارای عملکرد فرامحله ای می باشند نظیر بازار (بعنوان قطب اصلی تجاری و خدماتی )

– مراکز مذهبی نظیر مسجد جامع شهر ، بقعه ها و امامزاده ها و مصلی

– مراکز اداری – دولتی

– مراکز انتظامی

باین ترتیب مشاهده می شود که علاوه بر الگوی متمرکز و غیر خطی ، توزیع مراکز در بافت قدیم شهر و اغلب محلات بافت قدیم شهر به نوعی یک سمبل فرهنگی – مذهبی را به عنوان کانون همگرایی محله در بستر خود جای داده اند . از طرفی با اتصال برخی از مراکز محلات نظیر مشابهی محله ، کاردگر محله و شاهاندشت محله به طور مستقیم و سایر مراکز محلات به طور غیر مستقیم به بازار بزرگ شهر ، امکان دسترسی به این مرکز خدماتی به نحو جالبی میسر گردیده است . توزیع مراکز به نحو یکسانی صورت نپذیرفته که تا حدود زیاد معلول تحت الشعاع قرار گرفتن مراکز خدماتی محله در مقابل کاربریهای مشابه که در قطب های خدماتی بافت استقرار یافته اند می باشد.