موانع آموزش کارآفرینی در دانشگاه ها

نگاهی به روند آموزش کارآفرینی در جهان

مطالعه و شناسایی افراد جسور، نوآور و باانگیزه دارای محدودیت های مالی در سال های 1933 تا 1935 در آلمان و حمایت از آنان (تاسیس اولین آموزشکده برای تربیت این افراد)

این آموزشکده ها بین 1937 تا 1940 در انگلیس و بین 1942 تا 1943 در آمریکا دایر شد. افراد در این دانشکده ها طی دوره های کوتاه مدت، ضمن بیان مسائل خود از روانشناس، رفتارشناس، جامعه شناس و استاد مدیریت مشاوره می گرفتند.

ترویج منظم فرهنگ کارآفرینی در اواخر دهه 50 در ژاپن (از دبیرستان ها)

اولین موسسه در توکیو در سال 1956 میلادی آغاز به کار کرد. در 1958 آموزش و پرورش ژاپن با پیاده کردن یک طرح توانست در حین تحصیل به دانش آموزان خود آموزش دهد که چگونه در پی کسب سود باشند.

سپس آموزش کارآفرینی در دانشگاه های ژاپن آغاز شد و در دهه های بعد به شدت گسترش یافت.

از 1960 تا 1978، 130 دانشکده کارآفرینی در امریکا ایجاد شد. تعداد این دانشکده ها در 1985 به 253 رسید (در دو گرایش بازرگانی و مهندسی)

برنامه درسی و تدریس

فقدان رویکرد بین رشته ای و کاربردی در ساختار برنامه های درسی موجود

دشواری نوآوری (در محتوای دروس، روش های تدریس، محیط آموزش و …) با وجود مقررات و ضوابط صلب و انعطاف ناپذیر موجود

جهت تدریس دروس دیگر خلاف توسعه خلاقیت هاست.

دشواری ها و پیچیدگی های ماهوی نهفته در کاربردی کردن دروس (مثلا طراحی کیس های بومی و تدریس آن)

برنامه ریزی آموزش کارآفرینی توسط افرادی که خود تحصیل کرده و متخصص این رشته نمی باشند.

در سایر دروس انگیزه نزدیکی به بازار فراهم نمی شود (مانند آموزش شنا است که نیاز آن در یک جا ایجاد می شود و آموزش آن در جایی دیگر)

پارادوکس تاخیر زمانی علم و تجربه (تجربه گذشته گرا و علم آینده گراست)