سیستم همکاری در فروش سپیده

يك دندان شامل چندين لايه است. خارجي ترين لايه enamel يا ميناي دندان نام دارد. ميناي دندان سخت ترين و معدني ترين ماده در بدن است. بعد از اين لايه، بافت نازك و نسبتاً سختي به نام سيمانه يا cementum قرار دارد. لايه بعدي dentin است كه به سختي استخوان بوده و برخلاف ميناي دندان يا dental pulp يك بافت عروقي شامل مويرگ ها، شريان هاي بزرگ تر خوني، بافت هم بند، فيبرهاي  عصبي و سلول هاي شامل odontoblasts، fibroblass ، macrophages، lymphocytes است. Pulp وظيفه غذارساني به دندان در طول رشد آن را داشته و پس از اينكه دندان به ميزان رشد يافته خود رسيد وظيفه آگاهي دادن به فرد از طريق انتقال درد در زمان ايجاد عفونت يا آسيب ديدگي دندان را به عهده دارد.

     حفره هاي دندان (Dental cavity)

حفره هاي دنداني عفونت هايي هستند كه توسط تركيبات كربوهيدراتي حاوي مواد غذايي و باكتري هايي هستند كه در دهان، زندگي مي كنند . باكتري ها به صورت فيلم هاي پيوسته بر سطح دندان و اطراف دهان ما شكل مي گيرند. كه به اين فيلم ها plaque گفته مي شود. با وجود انواع مختلفي از باكتري ها تنها مقدار كمي از آنها مسئول ايجاد حفره هستند كه نام تعدادي از اين باكتري ها عبارت است از:

1              Streptococcus mutants

2              Lactobacillus casei

3              Acidophilus

4              Actinomyces naeslundii

اين باكتري ها كربوهيدارت ها را پيدا كرده و آنها را مي خورند و ايجاد اسيد مي كنند. اين اسيد سبب افت PH سطح دندان مي شود به طوريكه قبل از خوردن غذا PH دهان تقريباً 0/7 تا 2/6 بوده كه تنها مقدار كمي اسيدي تر از PH آب است. با خوردن غذاهاي شيرين و كربوهيدارتي PH تا حد 2/5 تا 5/5 افت مي كند. اسيد ايجاد شده ميناي سخت دندان را كه پوشش خارجي دندان است د رخود حل مي كند. با خوردن چنين غذاهايي دندان به مدت 20 دقيقه در معرض اين محيط اسيدي قرار ميگرد. با از بين رفتن مينا، حفره تا عمق بيشتر دندان عصب و قسمت خون رساني نفوذ مي كند.

     پر كننده ها (Fillers)

تاريخچه حفره هاي دنداني به قرن ها پيش بر مي گردد اما در سال 1875 فردي به نام دكتر G.V. Black اول بار يك روش سازمان يافته براي درمان را ارائه داد  كه روش هاي سيستماتيك وي هنوز مورد استفاده قرار مي گيرند. روش هاي درماني وي شامل خالي كردن قسمت فاسد شده دندان و جايگزيني آن با amalgam بود.

حفره هاي سطحي دندان كه هنوز به قسمت dentin نرسيده اند نبايد تحت درمان پرشدگي قرار گيرند زيرا اين حفره ها قابليت احيا و معدني شدن دوباره توسط فلورايد را دارند.

پركردن دندان شامل دو اصل اوليه است:

1     خالي كردن قسمت فاسد دندان

2     بازسازي ساختار از بين رفته دندان توسط ماده پركننده

عمل خالي كردن پس از تزريق ماده بي حسي و ايزوله كردن دندان از بقيه دهان توسط dental drill يا ليزر انجام مي شود و پس از آن اغلب از يك liner يا آستر براي كاهش حساسيت دندان استفاده مي شود. آستر هاي مختلف عبارتند از:

copalite varnish , gluma ,dycalكه dycal براي بازسازي و حفظ مغز دندان استفاده مي شود. در پر كردن هاي عميق تر از يك ماده پايه يا base در كنار liner استفاده مي شود. Base هاي متداول مورد استفاده در زير پر كننده هاي دنداني عبارتند از zine phosfate cement  , glass ionomer cement  هدف اصلي base مجزا كردن دندان از تغييرات دمايي در دهان است. پس از اين مرحله دكتر مي تواند بين پركنندهاي مختلف دنداني از جمله whithe (composit resins) , perocelain, و amalgam  انتخاب كند. اين مواد بر روي base يا liner قرار مي گيرند.

     ملغمه دنداني (Dental amalgam)