سیستم همکاری در فروش سپیده

خدا ـ بصورت اهل جليلي رنگ پريده؛ يا بعنوان مدير مخلوقات خود و مثل اينها.
اين قبيل شناختها هيچ گونه ربط و هماهنگي با خداي زنده و جاودان که سيرت و صورت خودرا در کتاب مقدس به ما افشاء ميکند ندارند. تا اينکه خدارا عملاً و بصورت شخصي در مراحل فردي زندگي تجربه کنيم ما بايستي جوابهائي را براي سؤالات فوق الذکر پيدا کنيم که فقط با رجوع کردن به کلام خدا حاصل شوند.

در کتاب دانيال نبي اهميت شناخت خدارا براي استقرار زندگي در زمان وسوسه ها و مشکلات اجتماعي مي بينيم »… اما آنانيکه خداي خويش را ميشناسند قوي شده کارهاي عظيم را خواهند کرد«

(دانيال نبي 11‏ 32).

ولي خدا نه فقط در زمان سختي و تنگي خدائي است که قدرتش را نشان ميدهد بلکه قصد خدا اين است که کل جزئيات زندگي مارا مورد نظر قرار بدهد.
اين مهم است تا صفات خدا به شکل سيرت خودبافتة انساني در نيآيد و از خدا براي فرو نشاندن حاجت اضطراري و ضروري خود سوء استفاده نکنيم. پس ما از چه منشأئي ميتوانيم خدارا شناسائي کنيم بي اينکه اين خطررا در پيش داشته باشيم که براي خودمان يک خداي ساختگي تجسم کنيم؟ مزمور 19 1   12
کدام کلمات نقل ميشوند تا ذات خدارا ابراز کنند

مفهوم اسماء حسنی

” برای خداست تمامی اسمایی كه بهترین اسماء است پس او را عبادت كنید و با آنها به سویش توجه نمایید.”( سوره اعراف، آیه 80)

توصیف اسماء خدا به وصف ” حسنی ” دلالت می كند بر این كه مراد به این اسماء، اسمایی است كه در آنها معنای وصفی بوده باشد، مانند آن اسمایی كه جز بر ذات خدای تعالی دلالت ندارد، اگر چنین اسمایی درمیان اسماء خدا وجود داشته باشد، آن هم نه هر اسم دارای معنای وصفی، بلكه اسمی كه در معنای وصفی اش حسنی هم داشته باشد، باز هم نه هر اسمی كه در معنای وصفی اش حسن و كمال خوابیده باشد، بلكه آن اسمایی كه معنای وصفی اش وقتی با ذات خدای تعالی اعتبار شود به غیر خود احسن هم باشد،  بنابر این شجاع وعفیف هرچند از اسمایی هستند  كه دارای معنای وصفی اند و هر چند در معنای وصفی آنها حسن خوابیده لكن لایق به ساحت قدس خدا نیستند برای این كه از یك خصوصیت جسمانی خبر می دهند.

لازمه این كه اسمی از اسماء خدا بهترین اسم باشد این است كه بریك معنای كمالی دلالت كند، آن هم كمالی كه مخلوط با نفس و یا عدم نباشد، واگر هم هست تفكیك معنای كمالی از آن معنای نقصی و عدمی ممكن باشد.

” تنها برای خداست اسماء حسنی”، هر اسمی كه احسن در وجود باشد برای خدا بوده و احدی درآن با خدا شریك نیست. تنها برای خدا بودن آنها معنایش این است كه حقیقت این معانی فقط و فقط برای خداست و كسی در آنها با خدا شركت ندارد، مگر به همان مقداری كه او تملیك به اراده و مشیت خود كند.

تقسیم بندی صفات الهی

بعضی از صفات خدا صفاتی است كه معنای ثبوتی را افاده می كند، از قبیل علم و حیات، و اینها صفاتی هستند كه مشتمل برمعنای كمالند، و بعضی دیگرآن صفاتی است كه معنای سلبی را افاده می كند، مانند سبوح و قدوس و سایر صفاتی كه خدای را منزه از نقایص می سازد، پس از این نظر می توان صفات خدا را به دو دسته تقسیم كرد یكی ثبوتیه و دیگری سلبیه.

پاره ای از صفات خدا آن صفاتی است كه عین ذات او است نه زاید بر آن . مانند حیات و قدرت و علم به ذات، و اینها صفات ذاتی اند. و پاره ای دیگر صفاتی هستند كه تحقیقشان محتاج به این است كه ذات قبل از تحقق آن صفات محقق فرض شود، مانند خالق ورازق بودن كه صفات فعلی هستند، و اینگونه صفات زاید برذات و متنزع از مقام فعلند.

همچنین خلق و رحمت ومغفرت و سایر صفات و اسماء فعلی خدا كه برخدا اطلاق می شود، و خدا به آن اسماء نامیده می شود بدون این كه خداوند به معانی آنها متلبس باشد، چنان كه به حیات و قدرت وسایر صفات ذاتی متصف می شود، چه اگر خداوند حقیقتاً متلبس به آنها می بود می بایستی آن صفات، صفات ذاتی خدا باشند نه خارج از ذات، پس از این نظرهم می توان صفات خدا را به دو دسته تقسیم كرد یكی صفات ذاتیه و دیگری صفات فعلیه.

تقسیم دیگری كه درصفات خدا هست، تقسیم به نفسیت و اضافت است، آن صفتی كه معنایش هیچ اضافه ای به خارج از ذات ندارد صفات نفسی است مانند حیات، آن صفتی كه اضافه به خارج دارد صفت اضافی است، و این قسم دوم هم دوقسم است، زیرا بعضی از اینگونه صفات نفسی هستند و به خارج اضافه دارند آنها را صفات نفسی ذات اضافه می نمامیم، و بعضی دیگر صرفاً اضافی اند مانند خالقیت و رازقیت كه امثال آن را صفات اضافی محض نام می گذاریم.

صفات خاصۀ خدا

وقتي انسان در مورد مرام و مشی خدا صحبت ميکند از مفهوم صفات خاصة خدا استفاده ميکند

به معنی افشاء ذات واقعی خود.

کلمة افشاء حائز اهميت است چون انسان نميتواند از راه توهمات و يا مطالعه و تحقيق به شناخت ذات و صفات خدا برسد.

خدا بايستی خودرا افشاء و معرفی کند.

صفات خاصة خدا مشخصات و کيفيت ذاتی خدا هستند و آنها شخصيت غير قابل تفکيک و در بنياد ذات خدا هستند. مرام و مشی يک انسان تشکيل شده از مجموعة صفات شخصی او،

مرام و خصائل انسانی متغير همچنان صفات شخصی نيز غير ثابت. ولی خدا از مجموعة صفات شخصی تشکيل نيافته است.