سیستم همکاری در فروش سپیده

پزشكي غريزي

                انسانهاي نخستين همواره در تيررس خطر مرگهاي فوري و دردناك ناشي از بيماري و خطر مرگ فوري و هراس‌انگيز يورش حيوانات وحشي از هر طرف بودند. در چنان شرايط سخت و ترس‌آور، زندگي آرام، آسان به دست نمي‌آمد. به اين ترتيب عمر كمتر از سي‌سال بود. دانش پزشكي آن زمان از روي غريزة حيواني بود؛ و هرگاه زخمي بر بردن وارد مي‌شد و يا جوش و عفونتي در بدن كسي پديد مي‌آمد، با مكيدن زخم، زودتر بهبود بدست مي‌آيد.

                همانگونه كه دانسته بودند پس از يك پرخوري، ماليدن دستها (ماساژ) بر شكم، موجب آرامش دل درد مي‌گردد.

                ابزارهايي كه براي جنگ فراهم كرده بودند نيز، براي پاره كردن دمل‌هاي دستها و پاها و پشت و ساير جاهاي بدن به كار رفت و سوزاندن محل زخم نيز نوعي مداواي ديگر شده بود كه جلوگيري از گسترش زخم مي‌كرد و كسي كه از سوزاندن زخم جان سالم به در مي‌برد، بهبود مي‌يافت.

                هرچه گروههاي كوچك بزرگتر مي‌شدند، بيماريهاي گوناگون گسترش بيشتري پيدا مي‌كرد و ميكروبها و ويروسهاي بيماريها زيادتر مي‌شدند و گروههاي بيشتري را آلوده كرده و مي كشتند. همانگونه كه اينك در مناطق غيربهداشتي جهان، بيماريهاي گوناگون رواج دارند. اين گونه كارهاي پزشكي غريزي، رفته رفته به حالت روش درماني درآمد كه با نظارت رئيس قبيله و با گروه رهبري انجام مي‌گرفت و هر كس بيمار مي‌شد، آن تجربه‌ها براي او فراهم بود.

دگرگوني‌هاي نخستين

                با گذشت صدها سال، رفته‌رفته آدميان كشش فراواني به بررسي و تشريح بدن حيواناتي پيدا مي‌كردند كه شكار كرده بودند. با راه‌پيمايي‌هاي طولاني نيز با طبيعت آشنا مي‌شدند. اختراع چرخ، چگونگي كشت نباتات و تهية ظروف سفالين نيز از پيشرفت‌هاي بعدي بود. طرز به كار گرفتن پشم حيوانات و الياف گياهي و انتخاب نوع خوراك، از بزرگترين حوادث به شمار مي‌رفت، ولي باز هم بيماريهاي سخت و آشفتگي رواني را با جادوگري، گرفتن خون و يا بريدن عضو درمان مي‌كردند! به اين ترتيب پزشك جادوگر داراي ارزش و اعتباري بود و ارزش او به طور طبيعي به اندازة تعداد افراد هر قبيله بود.

در سالهاي ميان 7000 و 4000 پيش از ميلاد مسيح، نخستين قبيله‌ها كه مركز مجموعة تمدن آن روزگار بود، پديدار شدند. با افزايش شمار افراد قبيله‌ها و نيز بالا رفتن تعداد قبيله‌ها، بيماريهاي گوناگون نيز فزوني مي‌گرفت، اما روش درماني بسيار اندك بود.

در حدود 3000 سال پيش از ميلاد، با پيشرفت تمدن در ميان دو قبيلة بزرگ ساكن مصر و سرزمين‌هاي سرسبز شمالي فرات آشنايي با مسائل پزشكي بيشتر شد، تا جايي كه افرادي متخصص بوجود آمدند كه كارشناسان پزشكي و دريافت مزد از اين پيشه بود. ولي هرگاه نمي‌توانستند بيماري را معالجه كنند، و يا بيمار آنان مي‌مرد، با شديدترين كيفرها روبرو شده، گاهي نيز اعدام مي‌شدند.

                داروهاي آن زمان شامل جوشاندة گياهان، پيشاب حيوانات و مدفوع آنها و گاهي هم استخوان كوبيده شدة حيوانات گوناگون بود.

مصر باستان

                باستانيان مصري نخستين گروه متمدن جهان بشر بوده‌اند كه روش تدريس دربارة جسم انسان را پديد آوردند. طبيعت نيز ماده‌اي در اختيار آنان گذاشته بود تا بتوانند جسد اشخاص مهم را موميايي كرده، در تابوتهاي مخصوص در زيرزمين‌ها نگهداري كنند. آزمايش‌هاي گوناگون به آنان نشان داده بود كه مي‌بايستي پيش از موميايي كردن اجساد، اعضاي داخلي بدن، از قبيل معده، جگر، كليه‌ها، قلب، ريه‌ها و جز آنها را بيرون آورده، در ظرفهاي شيشه‌اي خالي از هوا قرار دهند.