سیستم همکاری در فروش سپیده

فريدالدين عطار نيشابوري در حدود سال 540 ه.ق. در نيشابور متولد شد . پدر و مادرش تا پايان جواني وي زيسته اند و هر دو تا حدي اهل زهد وپارسايي بوده اند . خود وي ، ظاهراً مثل پدرش ، پيشه عطاري داشته و در داروخانه خويش طبابت مي كرده است و چون از ثروت بهره اي داشته ، مثل ديگر شاعران هرگز ناچار نشده است كه شعرا را وسيله اي براي كسب روزي كند . در كودكي و جواني با علم و ادب آشنا شده است و نشانه هاي آگاهي از قرآن و حديث و فقه و تفسير و طب و نجوم و كلام و ادب در آثار وي به چشم مي خورد .

نمي توان فهرست دقيقي از تمام آثار واقعي و موثق او به دست داد . در آثار منسوب به او چندان اختلاف و تنوع هست كه همه آنها را نمي توان از يك گوينده دانست . از آن ميان ، منطق الطير ، الهي نامه ، مصيبت نامه و اسرارنامه از هماهنگي برخوردارند و گوينده آنها بي شك عطار است . پندنامه را نيز بيش و كم مي توان به همين گوينده منسوب داشت ؛ هرچند كه بار ديگر آثار او متفاوت است . خسرونامه ، اشترنامه و جوهرالذات هم از جهت مضمون و هم از لحاظ شيوه بيان به سخن گوينده الهي نامه و منطق الطير نمي ماند و در صحت انتساب آنها به عطار جاي سخن هست . چنانكه مظهرالعجايب ، لسان الغيب ، كنزالاسرار ، مفتاح الفتوح و وصيت نامه بي شك مدت ها بعد از روزگار عطار به وجود آمده اند و آثاري مانند هيلاج نامه ، منصورنامه ، خياط نامه ، وصلت نامه و بي سرنامه نيز گمان مجعول است و نمي توان آنها را در شمار سخن عطار آورد . بعضي از اين آثار را يك شاعر شيعي مذهب ، به نام عطار توني       كه در قرن نهم تجري مي زيسته است       ساخته و شايد بعضي هم از آثار عطارهاي ديگر باشد .

غير از اين مثنويها ، عطار آثار ديگري نيز دارد . از جمله آن جمله است تذكره الاولياء كه مجموعه اي است كه از احوال و اقوال بزرگان صوفيه به نثر نويسنده در تاليف آن از كتابهايي چون كشف المحجوب هجويري ، طبقات الصوفيه سلمي ، رساله قشريه و ساير آثار صوفيه سودها برده است .

مثنويهاي عطار پر از قصه ها و حكايات فرعي است و پيداست كه قالب قصه و حكايت در نزد شاعر براي بيان مقاصد عرفاني بسيار مورد توجه بوده است . بعضي از اين قصه ها ريشه هاي كهن نيز دارد و نظير آنها در قصه هاي نويسندگان و شاعران ديگر هم آمده است