سیستم همکاری در فروش سپیده

امام صادق ( ع )

عصر امام صادق ( ع) 

جنبش علمي 

خلق و خوی حضرت صادق ( ع )

امام صادق ( ع)

حضرت امام جعفر صادق عليه السلام رئيس مذهب جعفری ( شيعه ) در روز 17

ربيع الاول سال 83هجری چشم به جهان گشود .

پدرش امام محمد باقر ( ع ) و مادرش “ام فروه ” دختر قاسم بن محمد بن ابی 

بکر مي باشد.

کنيه آن حضرت : “ابو عبدالله ” و لقبش “صادق ” است .

حضرت صادق تا سن 12سالگی معاصر جد گراميش حضرت سجاد بود و مسلما تربيت

اوليه او تحت نظر آن بزرگوار صورت گرفته و امام ( ع ) از خرمن دانش جدش

خوشه چينی کرده است .

پس از رحلت امام چهارم مدت 19سال نيز در خدمت پدر بزرگوارش امام محمد

باقر ( ع ) زندگی  کرد و با اين ترتيب 31سال از دوران عمر خود را در خدمت جد و

پدر بزرگوار خود که هر يک از آنان در زمان خويش حجت خدا بودند ، و از مبدأ

فيض کسب نور مي نمودند گذرانيد.

  بنابراين صرف نظر از جنبه الهی و افاضات رحمانی که هر امامی آن را دار

مي باشد ، بهره مندی  از محضر پدر و جد بزرگوارش موجب شد که آن حضرت با استعداد

ذاتی و شم علمی  و ذکاوت بسيار ، به حد کمال علم و ادب رسيد و در عصر خود

بزرگترين قهرمان علم و دانش گرديد .

پس از درگذشت پدر بزرگوارش 34سال نيز دوره امامت او بود که در اين

مدت “مکتب جعفري ” را پايه ريزی فرمود و موجب بازسازی و زنده نگهداشتن شريعت

محمدی ( ص ) گرديد .

زندگی پر بار امام جعفر صادق ( ع ) مصادف بود با خلافت پنج نفر از بنی 

اميه ( هشام بن عبدالملک       وليد بن يزيد       يزيد بن وليد       ابراهيم بن وليد      

مروان حمار ) که هر يک به نحوی موجب تألم و تأثر و کدورت روح بلند امام معصوم

( ع ) را فراهم مي کرده اند ، و دو نفر از خلفای عباسی ( سفاح و منصور ) نيز در

زمان امام ( ع ) مسند خلافت را تصاحب کردند و نشان دادند که در بيداد و ستم بر

امويان پيشی گرفته اند ، چنانکه امام صادق ( ع ) در 10سال آخر عمر شريفش در

ناامنی و ناراحتی بيشتری بسر مي برد .

عصر امام صادق ( ع )