سیستم همکاری در فروش سپیده

  انگيزه و هدف از جمع‌آوري ويژه‌نامه‌اي به‌نام “عراق در آيينه مطبوعات دنيا” عبارت است از:

  نخست: شناخت چالش‌ها و مسائل دروني امريكاي جديد؛ پروژه قرن نوين امريكايي (1998، PNAC)

  دوم: تسري اين پروژه و چالش‌ها به كشور همسايه‌مان عراق.

  سوم: دستيابي خوانندگان عزيز چشم‌انداز ايران به مطالب راهبردي مطبوعات جهان، پيرامون موضوعات يادشده با صرف كمترين وقت و هزينه و بازدهي بالا.

  در اين ويژه‌نامه سعي شده بخشي از مطالب مطبوعات جهان، روح‌يابي و تلخيص شده و يا  در بعضي موارد ترجمه كامل آن آورده شود. مثل هژموني امريكا (ريچارد ب. دوبوف)، ملاحظات ال‌گور درباره عراق، استراتژي امريكا در خاورميانه (گيلبرت آكار)، آزادي و امنيت (ال‌گور).

  در ميان مسائل و چالش‌هاي موجود در عراق، آنچه كه به نظر من چشمگيرتر است، پارادوكس دموكراسي است؛ زيرا از يك‌سو آقاي بوش و همكاران نئوكان ايشان، خاورميانه دموكراتيك و دموكراسي در عراق را نويد مي‌دهند، ولي ازسوي ديگر طراحان جنگ و متفكران راهبردي امريكايي، دموكراسي در عراق را آشكارا مخالف منافع امريكا مي‌دانند:

1) ساموئل هانتينگتون 2) جورج سوروس 3) پل ولفوويتز 4) زبيگنيو برژينسكي 5) مادلين آلبرايت 6) جورج دبليو. بوش.

  1ـ ساموئل هانتينگتون: استاد دانشگاه هاروارد، صاحب‌نظر در عرصه راهبرد، سياست و فرهنگ، تشثيرگذار در چند و چون سياست امريكا و نويسنده كتاب “برخورد تمدن‌ها” كه در آن گسترش دموكراسي در جهان و احتمال رويارويي تمدن اسلامي و غرب را به تصوير كشيده است. طي گفت‌وگويي با آقاي آنتوني گيدنز (استاد مدرسه عالي اقتصاد لندن و تشثيرگذار در سياست دولت بلر) در تابستان 1382 كه برگردان كامل آن در اطلاعات سياسي ـ اقتصادي (فروردين و ارديبهشت 1383) آمده است، آشكارا مي‌گويد: “به گفته جولا پالومبارا(Joela Palombara) “دموكراتيزه‌شدن يعني غربي‌شدن.” ايكاش اين درست بود، ولي حقيقت امر اين است كه دست‌كم در مناطقي از جهان اسلام كه انتخابات برگزار شده است، گروه‌هاي بنيادگرا پيش افتاده‌اند. آنان تا اندازه زيادي نماينده افكارعمومي هستند. اگر ما به‌زودي در عراق انتخابات برگزار كنيم، ترديد ندارم كه بنيادگرايان شيعه و سني پيش خواهند افتاد؛ بنابراين گرچه ما همه پشتيبان دموكراسي هستيم، ولي شايد نياز باشد كه در ترغيب پاره‌اي از كشورها به دموكراتيك‌شدن خويشتن‌داري كنيم.”

  و ‌آقاي گيدنز هم در اين گفت‌وگو مي‌گويد: “مردم ديگر مانند گذشته شهرونداني منفعل نيستند، بلكه علاقه‌مندند كه در سرنوشت و زندگي خود فعال باشند. اين يكي از دلايلي است كه فكر مي‌كنم مباحث مربوط به فرايند دموكراسي در ديگر كشورها حتي نسبت به 10 تا 15 سال پيش متفاوت است. مقايسه عراق با آلمان و ژاپن پس از جنگ جهاني دوم نيز قياس چندان دقيقي نيست.”

 2ـ جورج سوروس: در كتاب “روياي برتري امريكايي” برگردان لطف‌الله ميثمي مي‌گويد: “علي‌رغم اين‌كه آقاي بوش تز توسعه و دموكراسي در خاورميانه را مطرح مي‌نمايد، تنها دليل حمله به عراق را دستيابي به انرژي نفت و حفظ موجوديت اسراييل مي‌داند.”

  وي در مورد پل ولفوويتز ـ از طراحان اصلي جنگ ـ مي‌گويد: “او با وجود تبليغ دموكراسي با ژنرال‌هاي تركيه ملاقات كرده و از آنها خواست مقاومت مجلس مردمي و دموكراتيك را در هم شكنند.”

 3ـ پل ولفوويتز: در پاسخ به اين پرسش گزارشگر تايم (20 ارديبهشت 1382) كه “چرا در مقايسه با يك كشور اتمي مانند كره‌شمالي، با عراق كه سلاح كشتارجمعي ندارد، عراق براي جنگ انتخاب شد؟” صراحتاً گفت: “بگذاريد نگاه درستي به آن قضيه بيندازيم؛ مهم‌ترين تفاوت در برخورد بين كره‌شمالي و عراق اين است كه به لحاظ اقتصادي، درواقع انتخابي جز عراق نداشتيم، زيرا عراق روي دريايي از نفت شناور است.”

  4ـ زبيگنيو برژينسكي: در مقاله‌اي در روزنامه نيويورك تايمز (18 اسفند 1382) خط‌مشي “طرح خاورميانه بزرگ بوش براي ايجاد دموكراسي” را در سه محور خلاصه مي‌كند: 1ـ ايجاد مناطق آزاد تجاري 2ـ تشمين اعتبار ملي براي موسسه‌هاي تجاري كوچك 3ـ نظارت بر انتخابات در كشورهاي منطقه. او برخي از موانع شعار دموكراتيزه‌كردن خاورميانه بوش را به شرح زير ارزيابي مي‌كند:

الف) ايجاد دموكراسي در برخي كشورهاي منطقه مانند فلسطين و عربستان به نفع امريكا و اسراييل نخواهد بود، چون در اين راستا سازمان حماس در فلسطين و هواداران بن‌لادن در عربستان حاكم خواهند شد.