سیستم همکاری در فروش سپیده

مكتب اصالت فرهنگ توده اي

در دهه هاي 1950 و 1960 در واكنش به ديدگاه هاي محافظه كارانه فرهنگ توده‌اي، تحليل‌هايي رواج يافت كه از يك سو مبتني بر برخي اصول اساسي نگرش‌هاي محافظه كارانه بود و خصلت «منحط» و تجارت زدة فرهنگ توده‌اي مدرن را مي‌پذيرفت اما از سوي ديگر در برخي از آن اصول ترديد و تجديد نظر مي‌كرد. نكته اصلي مورد نظر در اين تحليل‌ها آن است كه در پس فرآورده‌ها و كردارهاي فرهنگي توده‌اي ، انديشه‌ها و رفتارهاي قاعده مندي مي‌توان يافت كه از فرهنگ اصلي عامة مردم ريشه گرفته و توده‌ها بر اساس آنها فرهنگ خود را توليد و مصرف مي‌كنند. به سخن ديگر در اين تحليل‌ها به جاي تاكيد بر «ساختگي » بودن سراسري فرآورده هاي فرهنگ توده‌اي و تحميل آن از بالا ، بر نقش فعاليت آگاهانه و خودجوش مردم در شيوة مصرف فرهنگ تاكيد گذاشته مي‌شود. ذيلاً به شرح مواضع نمايندگان اصلي اين مكتب مي پردازيم.

ريچارد هوگارت (      1918)

هوگارت، نظريه پرداز فرهنگ معاصر انگليسي، بينانگذار مركز مطالعات فرهنگي معاصر در دانشگاه بر مينگهام و چهرة برجسته اي در مطالعه فرهنگ توده اي مدرن است. به نظر هوگارت طبقات پايين در مقابل فرهنگ جديد صرفاً منفعل نيستند بلكه تا حد زيادي قدرت تشخيص و انتخاب دارند و اين قدرت در «ذوق فرهنگي و هنري» مندرج در زندگي آن طبقات ريشه دارد. در مقابل فرهنگ سرگرمي مدرن همين ذوق فرهنگي و هنري را مي كشد و از بين مي برد. ويژگي اصلي فرهنگ قديم طبقات پائين احساس همبسنگي و پيوند بود كه آن فرهنگ بين مردم ايجاد مي كرد و از آنجا كه آن فرهنگ برخاسته از علايق و تلخي‌ها و شيريني‌هاي زندگي آنها بود، آئينه تمام نماي كليت زندگي ايشان نيز به شمار مي‌ر‌فت. فرهنگ قديم فرهنگ جماعتي است در حالي كه فرهنگ سرگرمي مدرن فرهنگ توده‌اي است، يعني برخاسته از علايق جماعت نيست. فرهنگ كوچه و بازار هر قدر هم ممكن است. به نظر برخي سخيف بيايد اما به هر حال فرهنگي خودجوش و برخاسته از عمق وجود عامة مردم است. اما به نظر هوگارت فرهنگ توده‌اي مدرن ديگر كاملاً برخاسته ازعلايق و خواست‌هاي طبقات پايين نيست. رسانه‌هاي جمعي مدرن در فرهنگ اصلي دخل و تصرف مي‌كنند و فرهنگي ساختگي، «بي رنگ و رو» و «پيش پا افتاده» رواج مي دهند. در اين فرهنگ بر خلاف گذشته ديگر نمي‌توان «كامل زيست» . فرهنگ توده‌اي سيراب كنندة روح نيست بلكه تجارت زده و انتزاعي است. فرهنگ توده‌اي ، فرهنگ بربريت تازه‌اي است . فرهنگ سرگرمي تنها سطح ذوق فرهنگي را تنزل نمي‌دهد بلكه از طريق تهييج و تحريك بيش از حد نهايتاً آنرا از كار مي اندازد.

با اين همه به نظر هوگارت بقاياي فرهنگ مردمي طبقات پايين همچنان در شيوة گفتار، انجمن‌ها و سرگرمي‌ها و بازي‌هاي قديمي آنها تداوم مي‌يابد و آن طبقات تا اندازه‌اي فرآورده‌هاي صنعت فرهنگ را در جهت مقاصد خود تغيير مي‌دهند و به كار مي‌برند، هر چند به نظر او فشارهاي فرهنگ توده‌اي سرانجام مقاومت‌ها را مي شكند و «جماعت» فرهنگي سنتي را تخريب مي‌كند در عصر جديد، تجارت تعيين كنندة سرنوشت فرهنگ است و سلطه خود را از طريق فرآورده هاي فرهنگي اعمال مي‌كند. از هميت رو عصر جديد عصر تنزل فرهنگي است . به طور خلاصه به نظر هوگارت طبقات پايين و توده مردم در عصر جديد مي‌توانند هم فرهنگي خود جوش داشته باشند و هم فرهنگي تحميل شده و تجاري؛ اما در عمل فرهنگ تجاري توده‌اي غلبه مي يابد و گرچه در همين فرهنگ توده‌اي