سیستم همکاری در فروش سپیده

نظریه پردازان کودک براین باورند که چهارسال اول زندگی ،دوران مهمی در روند رشد کودک است ودر شکل گیری شخصیت و ویژگی های جسما نی او نقش حائز اهمیتی را ایفا می کند .

کودک در این سن مستعد پذیرش محیط است . تحقیقات نشان می دهد که توجه به فعالیتهای روانی واجتماعی کودک توانایی او را برای یادگیری افزایش می بخشد . توانایی های کودک برای یادگیری بیشتر به خاطر نیاز او به وجود یک مکمل می باشد و به منظور به دست آوردن این مکمل ،کودک نیازمند هدایت است . باید گفت تا هنگامی که کودک از لحاظ سیستم عصبی به حد مطلوبی نرسیده است ،انجام تمارین نمی تواند کودک را برای نشستن یا ایستادن یاری نماید . از سوی دیگر تاخیر در کسب این مهارتها امکان دارد باعث گردد تا کودک از تجاربی که به منظور کسب این توانایی نیازمند است محروم گردد .

باید گفت که هرکس از بازی تعبیری را دارد ،اما بطور کلی رفتاری که بدون در نظر گرفتن سود و زیان و بدون اجبار انجام شود ،بازی نامیده می شود . کودکان در مرحله “حسی و حرکتی “ارتباط بیشتری را با اشیاءبرقرار می کنند ،آنها دوست دارند با اشیاءدر تماس باشند و حتی پیش از شناسایی آنها را احساس کنند ،ببینند وبو بکشند . اشکالات عمده ای که درآموزش پیش از دبستان پیش میآید ،از بی توجهی ما نسبت به برآوردن این نیازها و ضروریات سر چشمه می گیرد .

“پیاژه “اذعان می نماید :”نمی توانید پیش ازآن که کودک به سطح رشدی مناسب برسد ،به وی یاد دهید که ادراکات لفظی داشته باشد ،بایستی روشی برگرفته از عمل را بکار برد . “کودک پیش از دبستان چون هنوز از لحاظ گفتاری رشد کاملی نیافته است ،گفتار برای او وسیله ای نارسا و ضعیف است . بنابراین در این مرحله برای کمک به یادگیری کودک بایستی از روشهای غیر کلامی استفاده کرد و آموزش پیش از دبستان باید تاکید بیشتری بربازی داشته باشد ودر تدوین برنامه درسی و آموزش کودکان به عنوان یک اصل مورد استفاده قرار گیرد .کوششهایی که برای تقسیم بازی به بخشهای کوچک و مستقل انجام  شده بازده چندانی نداشته است ومورد تایید همگان قرار نگرفته است ،برخی آنرا به سه وبرخی دیگر به چهار ،شش وهشت نو تقسیم کرده اند . این مشکل هنگامی حل می شود که بگوییم کودک در طی بازی حداقل به چهار نوع آگاهی در مورد خود واشیاءمی رسد .

کودک در پیرامون اشیاءموجود در محیط اطلاعاتی را کسب می کند ،خصوصا”در هنگام انجام بازیهای حرکتی و بازی کردن با بلوکها ،اسباب بازی ها ،شن وخاک ،درمورد طرح ،حجم وشکل اشیاء چیزهایی را یادمی گیرد و ارتباط و تفاوت اشیاء را کشف می کند واز روی رنگ ،شکل واندازه قادر به طبقه بندی اشیاءمی شود ویاد می گیرد که به وسیله این اشیاءچه کارهایی را می توان انجام داد و چه کارهایی را نمی توان انجام داد.

کودک پیرامون سایر افراد اطلاعاتی را بدست می آورد ،خصوصا”بوسیله بازی های نمایشی و ایفای نقش های گوناگون مانند :نقش های دکتر ،پدر ومادر ،وپلیس . از همه مهمتر اینکه کودک در می یابد که دیگران می توانند عملکرد و عقاید کاملا”متفاوتی را داشته باشند . کودک در مورد خود اطلاعاتی را کسب می کند ،چون در بازیهای نمایشی ،احساسات و خواسته های خود را نشان می دهد وبا هر تجربه جدید کودک چهره دیگری را خود را نشان می دهد وبا کسب هر مهارت جدید به کشف جدیدی نایل می شود و تجربه ای را کسب می کند .

کودک از لحاظ فیزیکی رشد می کند وبه کمک بازی عضلات کوچک و بزرگ خود را تقویت می کند ،استفاده از اسباب بازی های متفاوت نیز این امر را تسهیل می کند .

بازی درمانی روشی است که به کمک آن به کودکان دارای مشکل کمک می شود تابا ناراحتی هایشان مقابله کنند و بازی به عنوان ابزاری برای برقراری ارتباط بین کودک ودرمانگر مورد استفاده قرار می گیرد . این شیوه براساس فرضیه ای استوار است که می پندارد بازی فرایندی است که با استفاده ازآن کودک نخست من را از غیر من جدا می کند وبا جهانی فراتر از خود ارتباط برقرار می کند کودک از طریق بازی با محیط خود ارتباط برقرار می نماید بازی درمانی وظیفه دشوار روان درمانی کودک از طریق بازی با محیط خود ارتباط برقرار می نماید بازی درمانی وظیفه دشوار روان درمانی کودک را در متن بازی برعهده دارد ازآن جا که کودکان به شیوه ای متفاوت از بزرگسالان می اندیشد ورفتار می کنند روش برخورد با آنان بایستی انعکاس دهنده این تفاوت ها باشد بازی درمانی روش های خود را با استفاده از تکنیک های بازی به گونه ای برداشت کرده است که با استفاده از آن ها بتواند به صورت نمادین با کودک  ارتباط برقرار نماید .