چه كساني تابعيت ايراني دارند؟
تابعيت، تعلق حقوقی و معنوی شخص به يك دولت است. شخصی كه تبعهی يك كشور باشد ، از حقوق و تكاليفی برخوردار میشود. در تابعيت ، رابطهی فرد با دولت ، رابطهای حقوقی ، معنوی و دارای ماهيت سياسی است.
وجود علقهی تابعيت ميان فرد و دولت سبب میشود كه فرد در همهی كشورهای بيگانه از حمايت سياسی دولت متبوع خود بهرهمند شود.
مطابق قوانين موجود، اشخاص زير تبعهی ايران محسوب میشوند.
كليهی ساكنين ايران به استثنای اشخاصی كه تبعيت خارجی آنها مسلم باشد؛ تبعيت خارجی كسانی مسلم است كه مدارك تابعيت آنها مورد اعتراض دولت ايران نباشد.
كسانی كه پدر آنها ايرانی است اعم از اينكه در ايران يا در خارجه متولد شده باشند.
كسانی كه در ايران متولد شده و پدر و مادر آنها غير معلوم باشند.
كسانی كه در ايران از پدر و مادر خارجی كه يكی از آنها در ايران متولد شده به وجود آمدهاند.
كسانی كه در ايران از پدری كه تبعهی خارجه است به وجود آمده و بلافاصله پس از رسيدن به سن هجده سال تمام، لااقل يك سال ديگر در ايران اقامت كرده باشند و الا قبول شدن آنها به تابعيت ايران بر طبق مقرراتی است كه مطابق قانون برای تحصيلات تابعيت ايران مقرر است.
هر زن تبعهی خارجی كه شوهر ايرانی اختيار كند.
هر تبعهی خارجی كه تابعيت ايران را تحصيل كرده باشد. (اطفال متولد از نمايندگان سياسی و كنسولی مشمول فقره 4 و 5 نخواهند بود.)
– هر گاه اشخاص مذكور در بند 4 فوقالذكر پس از رسيدن به سن 18 سال تمام بخواهند تابعيت پدر خود را قبول كنند، بايد ظرف يك سال ، يعنی تا 19 سالگی با درخواست كتبی از وزارت امور خارجه و ارايهی گواهی دولت متبوع پدرش مبنی بر پذيرش او به عنوان تبعهی آن كشور ، از تابعيت ايران خارج شود.
– داشتن 18 سال تمام يا بيشتر، سكونت در ايران به مدت 5 سال اعم از متوالی يا متناوب، فراری نبودن از خدمت نظام ، نداشتن محكوميت كيفری به ارتكاب جنحه يا جنايت غير سياسی ، داشتن اهليت استيفا (اجرای حق) و مكنت كافی يا داشتن شغلی كه بتواند هزينه زندگی را تامين كند، از شرايط تحصيل تابعيت ايران است.
