سیستم همکاری در فروش سپیده

بانكداري خيلي نوين

سيستم‌هاي خودپرداز (ATM) چند سالي است كه فعاليت خود را در كشور گسترش داده‌اند و از قضا شكل الكترونيكي و مكانيزه آنها اين فرصت را براي بانك‌هاي سنتي پسند ايراني به وجود آوردند كه نصب و راه‌اندازي اين سيستم‌ها را حضور در بانكداري الكترونيكي (E-banking) بنامند و در فقدان دانش عمومي نسبت به تبليغ سرويس الكترونيكي اقدام كنند.
نوع سرويس دهي دستگاه‌هاي خودپرداز عمدتا يكي است و اتفاقا از نظر فني توسط يك شركت دولتي پشتيباني مي‌شود، نوع سرويس‌هايي كه به صورت محدود توسط اين دستگاه‌ها ارائه مي‌شود نيز بسيار محدود است و عملا تنها بخشي از ظرفيت‌هاي آنان به كار گرفته مي‌شود. اما هر بانك بنا به سيستم خود رويه‌اي را براي استفاده از آن ايجاد كرده است.
متأسفانه تبليغات رنگارنگي كه به طور متوالي از راديو و تلويزيون و ديگر رسانه‌ها درباره اين سرويس‌ها پخش مي‌شود، مشتريان بانك‌ها را با اين توهم روبه رو مي‌كند كه سرويس‌هاي ارائه شده در نوع خود منحصر به فرد و پيشرفته است در حالي كه مشتري تنها چند روز پس از دريافت كارت هوشمند (البته فقط در خواندن شماره حساب!) متوجه عدم كارايي بسياري از سرويس‌هايي مي‌شود كه اتفاقا روي منوهاي دستگاه وجود دارد. به عنوان مثال، در بانكي كه من متأسفانه يا خوشبختانه حسابي در آن دارم (بانك تجارت) عملا منوهايي چون دريافت صورتحساب كار نمي‌كند و براي يك صورتحساب ساده كه اولين و طبيعي‌ترين درخواست يك مشتري بانك است مي‌بايست منت رييس بانك و ديگر كارمندان را كشيد!

به جز اين برخي محدوديت‌هاي ديگر نيز عملا بيش از پيش مشتريان را از اين به اصطلاح بانكداري نوين و الكترونيكي بيزار مي‌كند. به دليل هراس از سوء استفاده ميزان برداشت از حساب در هر روز فقط 200 هزار تومان و آن هم پس از 5 بار وارد و خارج كردن كارت به دستگاه است كه زيان تلف شده عملا چندان تفاوتي با زمان معطلي در خود بانك ندارد.